علیرضا معتمدی
دوست تان بدارم
بی اجازه
بچسبم
به مو های تان
و بیاویزم
از آن دو راه پیچ پیچ سیاه
روی شانه های تان ؟
اجازه هست
شب
پیش از بوسه ی یخی ی ماه
شما را صدا کنم
به نام
و ببخشم
آرزوهای پیش از خواب را
به دل تان
که نیازش نیست
انگار
هرگز
به آن؟
اجازه هست
بی اجازه
صدای تان کنم
ناگهان
و بپیچم
مثل عطرتان
میان لای لای نرم نفس ها ی تان
پیش از
این خواب داغ
که نشسته
پشت پلک ها ی تان ؟
آذر ۱۳۷۷
گیسویت ارغوانی ست
هنوز.
تپنده در تو
من ام
با نفرتم
نفر به نفر
یک اسکناس مچاله
در پیرهن ات
من ام.
مفروش نفس هایت را
به دریغ
دریغا
که من ام
غوطه ور
در ارغوانی ی گیلاس
بشکن مرا از سر
یک اسکناس بیش تر.
۱۳۸۴/۱/۷
نارنج های سینه ات
کوچک و ترد
در مشتم.
لب هایم را جا گذاشته ام
در سپیده ی ران هایت
تو به جای من بگو
دوستت دارم.
مرا لمس کن
پشت پنجره ی پیشانی ات
نفس می کشم
و تو خنک می شوی
در رقص کاج
ورق ها دسته
این من ام
آس خاج
و تو
طعم ترش این گوجه های سبز
می مکم تو را
من بزاق می شوم
در تو فرو می روم
و جنین من
در چشم های تو
لگد می زند
به هر چه
غریبی و تنهایی ست.
مدادهای مان را غلاف کرده ایم
خودمان را علاف کرده ایم
علف باید به دهان بزک شیرین بیاید
شیرین من
اما
نمی آید.
ایستاده کنار خیابان
برای یک اسکناس بیش تر
چانه می زند.
چانه ی خوش تراش زیبایش...
